Om navolging te geven aan #TrueSelfie gingen wij in gesprek met Astrid. Zij komt uit Utrecht-West en is momenteel herstellende van een vervelende periode uit haar leven, een zware depressie zo constateerde haar psycholoog. Onlangs publiceerde de NPO de serie #TrueSelfie. In deze serie laten acht verschillende mensen zien hoe zij omgaan met hun depressie en wat het voor de rest van hun leven betekent. Cijfers laten zien dat maar liefst 11,5 procent van de Nederlandse bevolking aangeeft zich psychisch niet gezond te voelen. Dit kan verschillen van het ervaren van een neerslagen gevoel tot het hebben van paranoïde gedachtes.

Astrid (37) woont in Lombok en werkt als office manager in de stad. Het is nu ongeveer een jaar geleden dat zij besefte dat ze niet door kon leven op de manier waarop ze dat deed. Ambities en verantwoordelijkheid maakten plaats voor een somber gevoel en machteloosheid. Al langere tijd voelde ze zich niet meer de vrolijke en gezellige persoon zoals ze bekend staat bij familie en vrienden.

Zwarte pagina

‘’Een depressie is niet iets wat je van de ene op de andere dag overkomt. Wel heb ik voor mezelf een omgangspunt meegemaakt, waardoor ik door had dat ik depressief was. Mijn verhaal begint op het punt dat ik de relatie met mijn toenmalige vriend verbrak. Ik ben toen bij familie gaan logeren terwijl ik op zoek was naar een nieuwe woning.

‘’Naar de wc gaan voelde al als een hele stap’’

Drie weken nadat ik mijn relatie had verbroken overleed mijn vader. Samen met familie heb ik de crematie geregeld. Vrienden, familie en bekenden condoleerden me met het verlies van mijn dierbare en gaven aan dat ze mij zo sterk vonden. Ik heb me toen een tijdlang overeind weten te houden.

Op het gegeven moment dacht ik alles weer op de rit te hebben. Ik had een nieuwe woning gevonden, een kat in huis genomen en was klaar om aan een ‘nieuw’ leven te beginnen. Een kleine tegenslag deed zich voor, dit was de druppel. Het mooie plaatje dat ik voor mezelf had gecreëerd verdween als sneeuw voor de zon en ik stortte compleet in.

’s Ochtends kon ik niet uit bed komen, ik had het gevoel alsof er een baksteen op mijn borst lag. Naar de wc gaan voelde al als een hele stap. Ook was ik continu bang voor de dood, wat raar was want ik vond het op dat moment ook niet erg als het leven zomaar zou eindigen. Ik dacht dat dit gevoel binnen een paar dagen wel over zou gaan, maar nee. ’’

Verscholen achter een lach

”Toen ik eenmaal de moed bij elkaar had geraapt belde ik diezelfde week nog met mijn huisarts met de boodschap: Ik voel me niet goed, ik denk veel aan de dood. Anderhalve week later mocht ik op gesprek komen en vier weken later kon ik terecht bij een psycholoog. Deze weken leken wel een eeuwigheid te duren. Tijdens mijn eerste gesprek met de psycholoog kwamen we tot de conclusie dat ik in een zware depressie verkeerde.

Ieder moment voelde als falen. Iedere dag probeerde ik mijn beste beentje voor te zetten en ging ik als een zogenaamd vrolijk persoon door het leven, dit was heel zwaar want mijn gevoel zei het tegenovergestelde. Mensen die mij goed kende zagen aan mij dat ik me niet goed voelde, maar voor anderen was dit niet goed zichtbaar. Ik praat heel makkelijk over mijn gevoelens, maar dit zat zo diep in mij en was zo lastig om aan een ander kenbaar te maken. Niemand zou mij echt kunnen begrijpen. Op advies van mijn psycholoog deed ik veel leuke dingen met vrienden, dat was belangrijk en zou mij verder helpen.

‘’Achteraf besef ik dat deze tijd veel heftiger was dan ik zelf heb doorgehad’’

De weken verstreken en zo ook de gesprekken die ik had met mijn psycholoog. Na lang te hebben getwijfeld en na te hebben gedacht vertelde ik dat ik wou beginnen aan het gebruiken van antidepressiva, dit was een weloverwogen keuze. Geen makkelijke keuze want zomaar stoppen is geen optie’’

Onbegrip

‘’Op een ochtend opende ik mijn laptop om wat over Facebook heen te surfen en stuitte ik op een artikel dat mij erg aangreep en mijn situatie heel goed omschreef. De schrijver van het artikel, een specialist op het gebied van depressies, schreef over de stigma’s die er zijn over het gebruik van antidepressiva. Hij kon zich totaal niet vinden in de geluiden dat het medicijn even werkzaam zou zijn als een handje cashewnoten of een rondje hardlopen. Het onbegrip dat hij hiermee aan de kaak stelde omschreef hij perfect.

Goed bedoeld kreeg ik adviezen uit mijn omgeving dat ik maar eens moest gaan hardlopen, lezen, schrijven en gezond eten. Dit kan ongetwijfeld geen kwaad, maar was voor mij niet de oplossing.

‘’Vrienden en familie gaven aan dat ze me zo sterk vonden. Zo sterk voelde ik mij helemaal niet, integendeel zelfs’’ 

Het beginnen met het gebruik van antidepressiva was eerder een noodzakelijk dan dat het een makkelijke keuze was. Het medicijn is de eerste dagen echt een hel. Zwetend werd ik wakker, vol in de paniek.’’

Steun

‘’Aan vrienden en familie heb ik veel steun gehad. In de periode dat ik depressief was had ik elke dag mensen om mij heen nodig. Dagelijks belde ik met een vriendin waarmee ik van alles kon bespreken. Ook het dagelijks ontmoeten van dierbaren heeft mij verder geholpen, exact begrijpen wat er in mijn hoofd afspeelt kan niet, maar dat ze er voor mij waren was heel erg fijn. De meeste steun heb ik toch van mijn broertje gekregen. Hij is werkzaam in de psychiatrie en begreep vanaf dag een de strijd die ik met mijzelf voerde.

”Tuurlijk blijf ik altijd bang dat mijn klachten terugkomen, maar daar moet ik mee leren leven”

Na maanden lang intensief gesprekken te hebben gevoerd met mijn psycholoog, liefde te hebben ervaren van de mensen om mij heen en aan mezelf te hebben gewerkt kan ik eindelijk zeggen dat ik aan het eind zit van een vervelende reis. Achteraf besef ik dat deze periode veel heftiger was dan ik zelf door heb gehad.

Mijn afgelopen verjaardag was er een die ik niet snel zal vergeten. Het was een jaar na mijn dieptepunt. Iedereen was er en ik kon het ontzettend waarderen dat ik na zo’n vervelend jaar zo’n fijne dag kon hebben. Een van de weinige pluspunten aan de depressie die ik heb gehad is dat ik me veel bewuster ben van de mooie momenten die ik meemaak. Ik zit nu veel beter in mijn vel. Tuurlijk blijf ik altijd bang dat mijn klachten terugkomen, maar daar moet ik mee leren leven.’’

Neem je klachten serieus

‘’Aan mensen die momenteel in een depressie zitten of daartegenaan hikken wil ik graag meegeven dat je goed naar je lichaam moet luisteren en je klachten serieus moet nemen. Zodra je vermoedt dat je last hebt van depressieve klachten bezoek een arts. De adviezen die zij geven gaan je echt verder helpen. Deel verder je gevoel met je omgeving, als jij ze niks vertelt gaan ze je sowieso niet begrijpen.’’

Heb je het vermoeden dat je zelf ook last hebt van depressieve klachten? Neem je klachten serieus, wacht niet en bezoek de volgende website voor meer informatie: www.psychotherapie.nl