‘Unsane’ omvat een zeer herkenbaar scenario uit de filmwereld; Een vrouw die (on)terecht in een gesloten psychiatrische instelling terechtkomt. Claire Foy, bekend als queen Elisabeth uit de serie ‘The Crown’, speelt een Amerikaanse vrouw die verhuist naar een andere stad om haar obsessieve stalker te ontvluchten. Ze belandt vervolgens gedwongen in een psychiatrische instelling. ‘Unsane’ is een ware thriller waarbij de toeschouwer continu met zichzelf in knel zit.

3 mei ging de film van regisseur Steven Soderbergh in première in de kinepolis aan het jaarbeursplein. Soderbergh brengt de toeschouwer een unieke thiller.  De regisseur is welbekend van verscheidene films, zoals onder andere Sex, lies, and Videotape, Side Effects, maar ook Magic Mike. Soderbergh is van alle markten thuis, wat betreft genre en stijl. Hij heeft een eigenaardige stijl van zowel filmen als monteren in de film Unsane. De gehele vormgeving van de film is anders dan anders en dit siert het scenario en zijn spelers. Zo heeft hij gefilmd met een iphone 7plus en binnen 10 dagen de gehele film opgenomen. Dit is totaal niet te merken aan de wijze van filmen of de beeldkwaliteit. Zowel de montage en de beelden à la arthouse als de synthesizer die zich af en toe laat horen zorgen voor een archaïsche impressie.

Scenario
Sawyer Valentini (Claire Foy) wordt gekweld door een stalker die haar overal volgt. Wanneer ze verhuist in de hoop hem kwijtgeraakt te zijn duikt hij opnieuw op bij haar gloednieuwe baan. Ze is ten einde raad en besluit zich op te geven voor een gesprek met een psychotherapeut. Aan het einde van het gesprek tekent ze een contract, onwetend dat ze met haar handtekening voor een 24-urige opsluiting tekent.

Tijdens haar verblijf in de instelling laat Soderbergh de toeschouwer vermoeden of ze daadwerkelijk daar thuishoort of niet. Zijn filmmethode zorgt voor een versterking van de paranoïde sfeer die om Sawyer heen hangt; sommige beelden geeft hij een blauwtint of wordt er gefilmd vanuit een onnatuurlijke hoek.

Dit vermoeden wordt versterkt als Sawyers stalker opduikt als een medewerker in de instelling. Continu vraag je je als toeschouwer af of Sawyer dingen hallucineert of dat ze er daadwerkelijk zijn. Gaandeweg de tijd die ze in de instelling spendeert wordt er steeds meer duidelijk. Haar moeder raakt spoorloos en de instelling heeft samen met de zorgverzekering een bondje door de klanten zo lang mogelijk vast te houden vanuit een winstoogmerk. Ze is mentaal kerngezond maar zit vast in de instelling met haar stalker op de loer.

Het slot van de film omvat een intrigerende achtervolgscène van de Stalker en Sawyer door een bos. De blauwtinten die Soderbergh eerder in de film gebruikte past hij opnieuw toe tijdens deze scene. Hij lijkt een extra grimmige sfeer te willen afdwingen met deze kleur.

Paranoia
Soderbergh laat zijn toeschouwer onbevredigd achter. De continue paranoia, die niet voor niets blijkt te zijn, neemt bezit van de toeschouwer. Telkens anticiperend naar de volgende dreiging. Soderbergh legt door zijn stijl van filmen de nadruk op de stalker en de dreiging ervan. Alle factoren eromheen zoals details over de corrupte zorginstelling komen niet echt aan bod.