Niemand kan er meer omheen. De gemeenteraadsverkiezingen houden heel Nederland in zijn greep. Ook in het kleine dorpje Vleuten staat er een mooi stembureau voor de bewoners, maar opmerkelijk genoeg is de sfeer hier niet aanwezig. Of lijkt dat maar zo?

Het eerste wat me opvalt als ik door het centrum loop is het typische campagnebord dat volgeplakt is met verschillende standpunten, quotes en vrolijke gezichten van de partijleiders. Iedereen die langs het bord loopt werpt een korte blik op het bord, leest waarschijnlijk enkele quotes voor in zijn of haar hoofd en kijkt weer voor zich uit. Helaas is dit het enige aanwezige initiatief van de partijen dat ik kan vinden. Er zijn geen enkele flyeraars, woordvoerders of verkiezingsbussen te bekennen in de dorpse straten.
Hebben de partijen misschien over dit kleine dorpje heen gekeken?

Na een half uur nog steeds geen partijleiders in pak te hebben gezien stap ik af op een goed gehumeurde dame.
Thea Vermeulen is haar naam, 63 jaar. Volgens haar is de campagnestorm al voorbij. “Vorige week is er een lid van de ChristenUnie bij beide kerken in Vleuten langs geweest om een korte speech te houden en vragen van de bezoekers te beantwoorden. Ik wilde al op deze partij stemmen, maar na die dag wist ik het zeker”.

Ook vertelt ze dat er in De Meern een verkiezingsdebat is georganiseerd waar mensen vanuit heel Vleuten, De Meern en Haarzuilens heen zijn gegaan. Dit was een initiatief van verschillende wijkraden. Gelukkig zijn de bewoners toch enigszins geïnformeerd. Toch lijkt het de Vleutenaren aan enthousiasme te ontbreken. Het enige moment wanneer ik mensen daadwerkelijk hoor debatteren over de verkiezingen is wanneer ik in de bakkerij ben, de cliché plek voor de laatste roddels en geruchten. De uitspraken die ik onder andere hoor zijn of Jesse wel of geen sympathieke vent is, waar het CDA nou eigenlijk voor staat en hoe lang Alexander Pechtold nog partijleider blijft.

Al deze twijfels worden volledig van de tafel geschoven wanneer het dan eindelijk zover is: de dag dat Nederland zijn stem mag laten horen. Met de stempas in mijn hand loop ik het gemeentehuis in Vleuten in.
Voor me staat een kleine rij met enthousiaste mensen; Twee mannen rond de 50 die vrienden lijken te zijn en een dame die ik tussen de 70 en de 80 schat. Ik hoor de twee heren roezemoezen over de stemhokjes die er mooi en officieel uitzien.

Nadat ik mijn stembiljet in de daarvoor bestemde kliko stop, besluit ik buiten te wachten op het echtpaar dat na mij aan de beurt was. Ze zijn verbaasd wanneer ik aan ze vraag hoe ze het vonden. De dame, mevrouw van den Berg, kijkt me lachend aan en zegt: “Om eerlijk te zijn had ik er geen hoge pet van op, maar ik merkte dat ik toch zenuwachtig werd in dat hokkie.”
Haar man vult haar aan. “Klopt, ik had het er gister nog met mijn buurvrouw over. De Gemeenteraadsverkiezingen voelen nooit heel speciaal, totdat de dag dan eindelijk aanbreekt en je echt het gevoel krijgt dat je iets kan toevoegen in je gemeente”.

Ook al kijken de Vleutenaren op het eerste gezicht dus luchtig naar de gemeenteraadsverkiezingen, als de dag er eenmaal is neemt de spanning toch toe en zijn ze net als alle Nederlanders blij als ze uiteindelijk in het hokje staan.