Volwassenen. Hoe doen ze dat toch? Een fulltime job, kinderen, vakanties betalen en een goed sociaal leven. Ik als jong meisje van 19 heb hier grote bewondering voor. Sinds een jaartje ben ik nu ook volwassen, maar ik snap er niets van, van dat volwassen zijn. Help mij!!

Iedereen heeft denk ik wel in hetzelfde schuitje gezeten als ik. Op je 18e verjaardag kan je dan ein-de-lijk heel stoer met je ID naar de Appie gaan en een fles wodka kopen. Maar de keerzijde van 18 jaar worden is: verantwoordelijkheden. Je moet je gaan verdiepen in je zorgverzekering, rijbewijzen betalen, uit huis gaan en toch echt zelf je boontjes doppen.

Hoe zit dat eigenlijk, moet je nog ‘u’ zeggen tegen iemand die 25 is? Is het nog moreel geaccepteerd als je je wilt insmeren met Zwitsal? En waarom kijken mannen van 30 nu ook af en toe om als je langsloopt? Ja en stél, je raakt ongewenst zwanger. Waaah paniek!

Nu je volwassen bent, gaan mensen dingen van je verwachten. Je moet je eigen schoenen en jassen gaan betalen, je eigen sportschoolabonnement en het is echt not-done om nog tegen je vrienden te zeggen: ‘Ik zal het even vragen aan mijn moeder.’ Waarom komt dit opeens uit het niets? Waarom heeft niemand mij ooit uitgelegd hoe dat volwassen worden in elkaar zit? Is hier geen handleiding voor? Waarom bestaat er eigenlijk geen vak op school voor ‘volwassen worden’? Ik kan volwassen zijn helemaal niet. Of nou, misschien wíl ik het wel helemaal niet… Jong zijn bevalt mij prima hoor!

Echt waar, ik had een zorgeloze jeugd. Ik heb nooit ergens wakker van gelegen. Ja, of die ene jongen mij óók leuk vond. Ik heb niets te klagen. Alleen dat volwassen worden….

Ja, de volwassen wereld is hard. Ik zou heel graag op mijzelf willen wonen in Amsterdam. Dit verkondigde ik dan ook trots aan mijn vader. Waarop mijn vader zei: ‘Leuk Kar. Maar, hoe wil je dat allemaal gaan betalen?’ Betalen? Ohja… Goede vraag. Echt, hoe doen die volwassen mensen dat toch? Chapeau!

Die volwassenen stellen mij nu ook vragen zoals: ‘Goh Kar, heb je al een vriend?’ ‘Wordt het niet eens tijd voor een leuke jongen in je leven?’ ‘Woon je al op jezelf?’ ‘Wat studeer je? ‘Wat wil je later worden?’ Pfff, bla bla blaaaaaaa!!!!!!!!! Mag ik nog eeeeeven rust alsjeblieft? Of moet ik nu opeens een heel toekomstplan hebben met iemand, nu ik volwassen ben?

Ook studeer ik journalistiek en moet ik als 19-jarige Zaanse meid mensen gaan interviewen die veeeeel wijzer en slimmer zijn dan ik. Ze zitten in de politiek enzo. Of het zijn super succesvolle ondernemers. Nu moet ik bij die mensen de wijze en kritische journalist gaan uithangen. Die volwassenen, ze lachen mij vast uit. ‘Wat komt zij nou wijs doen? Ze is pas 19 en heeft nul ervaring op journalistiek gebied!‘ Erg gênant vind ik dat.

Soms (elke dag dus) denk ik gewoon: dat volwassen leventje is veel te snel aan komen waaien. Waar blijft die prachtige tijd van zorgeloos buiten spelen en uren lang Habbo Hotel spelen?  Jullie zullen wel denken, ‘waar heeft ze het toch over?‘ maar mijn eeuwige jeugd is officieel over. Om te janken.

Maar stiekem, heel stiekem, heb ik er ook wel zin in, dat volwassen worden.