Hostiles lijkt op het eerste gezicht op een typische western, maar niets is minder waar. Het cliché waarin de constante vijandigheid tussen cowboy en indiaan wordt benadrukt is hier niet te vinden. Regisseur Scott Cooper weet in een verhaal waarin zich veel wreedheid voordoet een bepaalde zachtheid te creëren, door de idyllische vlaktes en gebergtes voor te leggen aan de toeschouwer. Diezelfde zachtheid zit hem in de mate van kwetsbaarheid van de personages die in eerste instantie als ongevoelig overkomen. Het is een film waarin zich naarmate het verhaal vordert stapsgewijs een onverwachtse paradox ontwikkelt.

Hostiles van regisseur Scott Cooper ging in prémiere op 29 maart. De film is vanaf die dag in al zijn glorie te aanschouwen in zowel de kinepolis aan het jaarbeursplein als vele andere cinema’s in Utrecht. De film is rijk aan befaamde acteurs, zo speelt Christian Bale een ware cowboy genaamd Joseph Blocker.

Het script bleek ergens onderaan een vergeten doos gevonden te zijn door de vrouw van de overleden Donald E. Stewart. Het script is overhandigd aan regisseur Scott Cooper, die het verhaal vervolgens zich eigen heeft gemaakt. Cooper zelf vindt zijn film niet onder het genre western vallen, maar onder een niet bestaand genre genaamd: de psychologische western.

Het beginscherm van de film toont een quote van D.H. Lawrence. “The essential American soul is hard, isolate, stoic, and a killer. It has never yet melted.” De film spreekt deze quote tegen op elk mogelijk vlak. Cooper laat zien dat achter de koppige en kille Amerikaan ook iemand zit die kan vergeven en liefhebben. De Amerikaans ziel is in die zin wel gesmolten.

Het eerste deel van de film brengt de toeschouwer op een verkeerd spoor. Heftige scenes waarin gedetailleerde beelden van inhumane daden worden getoond. Moordlustige indianen die huizen van Amerikaanse families platbranden en hun kinderen doden. Kampen van het Amerikaanse leger waarin indianen in kooien opgesloten zitten. Van beiden partijen worden de gruwelen getoond. In 1892 is het gehalte van racisme hoog. De rivaliteit tussen de twee rassen is onontkoombaar.

Naarmate het verhaal vordert, lijkt deze rivaliteit echter te minderen. De Amerikanen en Indianen trekken samen over de uitgestrekte vlaktes en ontdekken elkaar zo stukje bij beetje. Een langzaam proces van acceptatie vormt zich langzamerhand. Er ontstaan sympathieën voor elkaar vanaf beide kanten, er is sprake van verzoening. Dit alles als gevolg van de dingen die ze samen doorstaan hebben op weg naar hun eindbestemming. Aan het eind van hun reis hebben ze beiden vele verliezen geleden en dit brengt ze dichter bij elkaar. De oorspronkelijke rivaliteit heeft plaatsgemaakt voor een ware alliantie.

Het genre psychologische western is zeer toepasselijk. De hoeveelheid en mate van emoties die loskomen bij de personages is ongekend. De regisseur weet deze emotie vanaf het scherm over te brengen op de toeschouwer. Dit in combinatie met fraaie beelden van West-Amerikaans natuurschoon zorgt voor een film die zijn toeschouwer weet aan te zetten tot ontroering.