Een tijdje geleden had ik een interview met de eigenaar van de nieuwe Lombokse pizzeria Punk Pizza. Door dit gesprek met Miel, de eigenaar, raakte ik zo nieuwsgierig dat ik een week later besloot om langs te gaan.

Toen Miel tijdens ons interview vertelde dat een avondje eten bij Punk Pizza een belevenis was, was daar geen woord over gelogen. Ik ben het pand nog niet eens binnen en er verschijnt al een glimlach op mijn gezicht. Op de deur hangt een bordje met de tekst “Pin only, cash is for hipsters”. De eerste punkinvloeden zijn al te zien.

Met mijn pinpas in mijn broekzak loop ik een zoete geur van gesmolten kaas en salami in.
De service is vanaf de eerste seconde al voorbeeldig. Door een blijmoedige dame, waarvan je bijna denkt dat ze niks met punk muziek heeft, word ik naar een tafel gebracht. Ik krijg een menukaart aangereikt en ik bestel ondertussen alvast een drankje. Het cola flesje dat ik krijg omvat een vraag die in het Duits is geschreven. Omdat ik op de middelbare school voor Frans heb gekozen, pak ik snel mijn telefoon erbij om de vertaling op te zoeken. “wat zou je doen als er voor je inkomen werd gezorgd?” lees ik op mijn telefoon. Weer kan ik het niet helpen om te lachen. Terwijl mijn ogen langs de lijst met bizarre namen zoals ‘Veganarchy’ en ‘kaaskopperij’ gaan valt me op dat geen enkele pizza een normale naam heeft. Gezien de hele sfeer van deze eetplek verbaast me dat eigenlijk niet. Ik besluit voor de ‘Ronnie Biggs’ te gaan (een pizza met o.a. salami, pecorino en verse spinazie).

Terwijl ik op mijn pizza wacht geef ik mijn ogen goed de kost. Tussen de rebelse gaten in de muur hangt het prachtige shirt van The Sex Pistols waar Miel over vertelde, een mooie vlag van deze pizzeria. Achter me hoor ik twee vrouwen hard lachen om de namen op de menukaart. Ik geef ze geen ongelijk en maak snel een foto van de menukaart die ik vervolgens naar mijn vrienden stuur.
Net wanneer ik deze foto heb gestuurd zie ik de charmante vrouw met een bord op me aflopen.
Ze zet het bord neer met de woorden “ik hoop dat het smaakt”. Terwijl ik mijn eerste punt pak denk ik aan mijn gesprek met Miel waarin hij zijn pizza’s beschreef als ‘super vers en van fantastische kwaliteit’.

‘Kijken of je gelijk hebt, Miel’ is wat ik denk, en met die gedachte neem ik een grote hap. De versheid is meteen te proeven. Mijn ogen worden iets groter en ik kijk lachend naar mijn bord; dit is heerlijk!
Ik besluit mijn gedachten uit te zetten en optimaal te genieten van deze spijs. Tussen de happen door neem ik kleine slokjes van de Duitse cola. Wanneer de charmante bediende vraagt of alles naar wens is twijfel ik geen seconde en vraag ik of ze de kok namens mij kan complimenteren.

Als ik aan de laatste punt begin, begin ik te twijfelen of ik ooit zo snel een pizza heb opgegeten als nu. Het feit dat het antwoord op die vraag ‘nee’ is zegt eigenlijk al genoeg.
Tevreden vraag ik om de rekening en geef ik zelfs een fooi: zowel voor de belevenis als het eten.
Terwijl ik de deur uitloop werp ik nog één laatste blik op het shirt van The Sex Pistols. Deze wonderlijke plek is precies wat Lombok nodig heeft.