Op het openbare voetbalpleintje naast sportpark Marco van Basten in Oog in Al, is het vrijdagmiddag druk. De kinderen in de buurt zijn bij elkaar gekomen om samen een balletje te kunnen trappen. "Er is toch niks leukers", roept een van de jongetjes die deze middag naar het veldje is gekomen.

“Pass naar mij”, “Ik sta vrij”, “Schiet”, “Mooie actie”. De luide voetbalkreten vliegen mij om de oren terwijl ik op een bankje naast het veldje ben gaan zitten. Er waait een koude wind, maar de kinderen die een paar meter verderop heel actief een balletje trappen merken daar weinig van. Terwijl ze achter een bal aan rennen springt het zweet van hen af, alsof het dertig graden in de zomer is. Naast deze luide kreten is het behoorlijk stil in de buurt. De rood–blauwe bal met het logo van het grote FC Barcelona erop wordt alle kanten op geschopt, van been tot been en af en toe per ongeluk een arm, tot de bal in het doel ligt en de helft van de kinderen luidkeels begint te juichen: goal! De bal wordt daarna snel gepakt en het spel wordt hervat.

Vakantie
Voor deze jonge kinderen is het een heerlijke week, het is namelijk herfstvakantie. Ze maken er ook volledig gebruik van. Het koude weer lijkt de kinderen niet te deren, “dan trek je gewoon een dikkere jas aan” roept een van de jongens en rent daarna snel achter de rood–blauwe Barcelona bal aan. Die extra jassen die de kinderen van hun ouders hebben meegekregen tegen de koude temperaturen lijken niet erg te helpen. Deze liggen namelijk naast het veld, “die zitten alleen maar in de weg en anders wordt het veel te warm”, vertelt de 11-jarige David die naast mij is komen zitten. “Anders kan ik mijn 5-star skills niet showen”, roept Ahmed vanaf het veld. Hij is een vriend van David. Ik kom hier vaak voetballen met mijn vrienden na school. Maar nu hebben we geen school, dus kunnen we langer voetballen”, zegt David. Het koude weer maakt de jongetjes niet uit, zolang ze maar kunnen voetballen.

Dromen
Ronaldo, Messi, Robben, Neuer en Zlatan zijn enkele namen die over het veld worden geschreeuwd wanneer de kinderen proberen de mooiste acties van deze grootheden na te doen.  De kinderen proberen veel trucjes die ze op tv gezien hebben uit, om vervolgens enkele keren hard op de grond terecht te komen. Ik verwacht toch elke keer dat er wat tranen tevoorschijn zullen komen, maar er komt steeds opnieuw dezelfde gemotiveerde blik in de ogen van het jongetje om het de volgende keer weer beter te doen. Ze blijven het proberen en elke keer gaat het iets beter. Ze lijken er veel plezier in te hebben.

Wanneer ik de jongens vraag wie hun favoriete voetballer is en waarom, krijg ik verschillende antwoorden. Dit zorgt ook nog voor discussies tussen de voetballertjes. “Ronaldo, want hij is gewoon de beste” roept een jongetje gauw. “Niet waar, Messi is de beste” reageert een ander. Maar ook namen als Jamie Vardy, Thomas Müller, Kevin de Bruyne en Gianluigi Buffon komen langs. Stuk voor stuk spelers waar de kinderen van dromen om zich ooit mee te kunnen meten. Ook valt het op dat het voetballers zijn die heel recente successen hebben geboekt en nu nog actief zijn in het profvoetbal. Maar wanneer ik vraag naar spelers als Luis Figo, Lothar Matthäus en Roberto Carlos kijken ze mij vragend aan. Dat is allemaal nog voor hun tijd.

 Welkom
Wat mij in positieve zin opvalt is dat het de kinderen niet uitmaakt wie er allemaal komen voetballen, hoe meer zielen hoe meer vreugd. Of het nou een jongen of een meisje is, of je nou islamitisch, christelijk of joods bent, het maakt de kinderen niet uit. Als je wilt voetballen, ben je welkom. “Wat maakt dat allemaal nou uit, iedereen mag toch voetballen?” zegt een jongen uit de groep. Er heerst een open en positieve sfeer rond het veldje. Er wordt hier niet geoordeeld over hoe iemand eruit ziet en wat diegene doet, iets waar veel plekken en mensen een voorbeeld aan kunnen nemen.

Nu vragen de jongens of ik ook zin heb om mee te voetballen. Daar is natuurlijk maar één antwoordt op: altijd.