Het lijkt soms alsof je op vakantie bent als je hier loopt: de Kanaalstraat. 750 meter aan multiculturele winkels en voorbijgangers. Misschien wel dé levendigste straat van Utrecht en erdoorheen lopen is een feestje.

Het is zondagmiddag rond 13 uur wanneer er enkele mensen na het middaggebed uit de moskee druppelen. Djellaba’s en kaftangewaden komen voorbij. Sommige moskeegangers stoppen even bij een koffietentje om nog wat bij te kletsen. De ene leest de krant, de ander geeft een dakloze wat centen. Niet alleen islamitische mensen, maar mensen met allerlei nationaliteiten bevinden zich in de Kanaalstraat. Mohammed’s, Jan’s, Ria’s en Fatima’s lopen allemaal door de straat en stranden bij dezelfde winkels en eethuizen. Alle culturen die te vinden zijn in Nederland. Vredig naast elkaar.

Dat de Kanaalstraat multicultureel is, wordt ook bevestigd door alle toko’s die zich daar hebben gevestigd. Zo zit er een Marokkaanse kledingwinkel praktisch naast een van de vijf paardenslagers van Nederland. Je kijkt je ogen uit en er is zo veel te zien dat na 10 keer door de straat heen te hebben gelopen, er nog steeds nieuwe dingen opvallen.

Wat opvalt is dat er ook heel wat studenten zijn in de Kanaalstraat. Er komen een aantal groepjes en individuen langs van rond de 20 jaar. Allemaal met plastic tasjes in hun handen. Één van hun draagt een tasje waar een groot Turks brood uitsteekt: een pide. In plaats van de supermarkt, kopen zij hun boodschappen bij een van die vele Turkse groentewinkeltjes. Daar krijgen ze voor de helft van hun geld voor de hele week boodschappen. Er staat zelfs een vrouwelijke student haar brood te verdienen door een paar uurtjes achter de balie van zo’n winkeltje te staan.

Een van die Turkse groentewinkeltjes is een familiebedrijf. Zoon, vader en ooms staan allemaal in dezelfde winkel. Onderling praten ze Turks met elkaar maar spreken ook uitstekend Nederlands tegen klanten. Bakken vol met fruit en groenten die te goedkoop voor woorden zijn. Je kunt er niet alleen bananen en appels krijgen, maar ook andere dingen zoals granaatappels en drakenfruit. Waar je in de supermarkt al gauw 3 euro betaalt voor een potje knoflookpoeder, krijg je hier 3 keer zo veel voor maar €1,50.

Terug op de straat komt er een heerlijke geur voorbij. Dit keer van een Surinaams eethuis. De felle kleuren van de Surinaamse vlag springen gelijk in het oog. Binnen zit een jong gezin broodjes kip kerrie te eten. Gregory (41) komt bijna elke zondag in de Kanaalstraat met zijn dochtertje. ”Ik kom hier graag om mijn dochter ook van andere culturen te laten proeven. We zitten nu hier, maar we halen elke zondag ergens anders wat te eten.” De sfeer in het eethuis is gemoedelijk. Het krioelt er van de mensen. Er wordt Surinaams, Nederlands, Engels en iets wat lijkt op Arabisch gesproken.

Er zijn niet alleen veel voetgangers die de drukte veroorzaken, want van de autowegen wordt er ook flink gebruik gemaakt. Zeker eens in het kwartier klinkt het geluid van een claxon. Fietsers glippen overal tussendoor en er dreigt vaak een ongeluk te gaan gebeuren. Toch gaat het vaak goed.

Aan het begin van de avond verdwijnen steeds meer van die weggebruikers en gaan alle bakken met fruit en groente terug de winkel in. Er glippen nog een aantal mensen voor de laatste boodschappen naar binnen. De winkels maken zich klaar om te sluiten en daarmee verdwijnt een deel van de levendigheid. Door de minderende drukte lijkt er meer ruimte te komen op de stoepen. Het wordt donker en daarmee vallen de blauwgekleurde minaretten meteen op.

Op de parkeerplaatsen stuiten mensen op zilveren, kegelvormige dingen: lachgaspatronen. ’s Nachts trekt de Kanaalstraat namelijk een heel ander publiek. Auto’s met harde muziek waar veel gelach vandaan klinkt. Een ‘’fietfieuw’’ is dan ook niet bijzonder meer om te horen. Niet heel gek dat er dus weinig vrouwen op straat te vinden zijn. Waar de straat overdag rijk is aan vrouwen, zijn er rond middernacht bijna alleen maar jonge mannen te vinden.

Terug naar huis. Aan de straat die parallel loopt, de Vleutenseweg, is er eigenlijk niks te bekennen van deze levendige straat. Vanaf daar lijkt de Kanaalstraat een verborgen plek. Een goudmijn van gezelligheid kan je zeggen. Iets wat de Vleutenseweg nog mist.

In de Kanaalstraat zou je zo even kunnen vergeten dat we in het Hollandse Utrecht zijn. Of het nou dag of nacht is, de Kanaalstraat had zo maar in Casablanca of Paramaribo kunnen zijn.