Lombok - 21 maart 2018. De dag van de gemeenteraadsverkiezingen is aangebroken. Partijen hebben maandenlang naar deze datum uitgekeken. Ik bezocht woensdag een van de stemlokalen in Lombok, de Parkschool.

Op een zonnige na ochtend loop ik door Lombok. Naarmate ik de school nader, zie ik een oud echtpaar uit de openstaande deuren lopen. Het is nu echt begonnen, de bewoners mogen eindelijk hun stem uitbrengen. Voordat ik de school binnenloop neem ik de omgeving in mij op. Tegen het hek waar het bord “INGANG STEMLOKAAL ->” opstaat, staan veel fietsen. Overal om mij heen hoor ik kinderen praten en lachen. Ik zie een oudere vrouw naar binnen lopen, met haar stempas al in haar hand. Hierna volgt een jongere vrouw met een kinderwagen. Waar ik gister nog moest aanbellen, kon ik nu naar binnen lopen.

Bij binnenkomst zie ik een A4’tje met daarop de handgeschreven tekst “STEMBUREAU” met een pijl naar rechts. Ik volg de route en kom uit bij een kleine gymzaal. In het midden zitten drie mensen. Links van mij staan drie stemhokjes. Het rode potlood op iedere tafel is goed te zien. Ik ga in een hoekje zitten zodat de stemmers geen last van mij hebben. Er loopt een wat oudere man binnen. “Heeft u uw identiteitskaart bij u?”, wordt er door de vrouw rechts aan de tafel gevraagd? Ik merk dat de stemmers rechts aan de tafel moeten beginnen met het laten zien van hun ID. Vervolgens schuiven ze op naar de man in het midden, waar ze de barcode op hun stemkaart laten scannen. Is dit gelukt, dan deelt de man links aan de tafel de formulieren om te gaan stemmen uit. Het valt me op dat de stem van de middelste man erg veel op de stem van Mark Rutte lijkt.

Het wordt wat rustiger in de gymzaal. Nu is goed te zien waar de bewoners hun stem inleveren. De grote stemkaart leveren ze in een grote grijze afvalton in. Hier staat in het groot “Gemeenteraadsverkiezingen” op. Daarnaast dat een kleinere grijze afvalton met de tekst “Referendum WIV“. Een volwassen vrouw levert haar stem in en alle drie de stemmentellers kijken hoe ze dit doet. Hetzelfde gebeurt bij een vrouwelijke student. Naarmate het middaguur nadert, wordt het drukker. Langzaam vormt zich een rij, waarin iedereen minstens een meter afstand van elkaar houdt. Opeens komt er een grotere groep mensen met een Turkse/Marokkaanse achtergrond   binnen lopen. Ze spreken hun eigen taal waardoor het wat rumoeriger wordt. Een man heeft zes stemkaarten bij zich en wil deze graag inleveren. De man die in het midden van de tafel zit legt uit dat je alleen voor jezelf en twee anderen mag stemmen. Constant hoor ik de kettingen waaraan de rode potloden aan vast zitten heen en weer gaan.

Om 12 uur tel ik achttien mensen in de zaal. De rij staat inmiddels tot buiten de gymzaal. Er hangt een gedrags- en uitlegkaart in het stemlokaal. Hierop kun je regels vinden hoe je je moet gedragen en hoe je je stem moet inleveren. Niemand leest deze kaart en als er vragen zijn, dan beantwoorden de stemmentellers deze vragen. Opeens schuift er een vierde persoon aan. Na 20 minuten keert de rust terug. Wanneer er geen stemmers meer  in de gymzaal zijn, vraag ik wat de taak is van de vrouw die erbij is komen  zitten. Er wordt verteld  dat er nu door de middelste man en de nieuwe vrouw wordt gecheckt of de aantallen van de stemmen kloppen. In totaal wordt er drie keer gecontroleerd of alles goed is gegaan. Als er een tijdje niemand meer komt stemmen, besluit ik dat ik genoeg heb gezien.

Ik heb een heel gevarieerd publiek aan stemmers voorbij zien komen. Ouderen die niet meer goed kunnen lopen, grote groepen mensen met een migratieachtergrond, koppels, personen die alleen komen, studenten, etc. Eigenlijk de groep die de wijk goed vertegenwoordigd. Multicultureel, jong en oud. Ik vond het leuk om de verkiezingen van zo dichtbij mee te maken. De partij GroenLinks is uiteindelijk de grote winnaar in Utrecht geworden.