Binnenlopend bij de Stadstuin ‘een insipirerende werkomgeving voor creatieve ondernemers’ zoals op de website vermeld staat en waar je onder andere een atelier of studio kunt huren, was ik opzoek naar ‘een kunstenaar’. Eerder was mij verteld dat die daar toch te vinden moesten zijn. Ik kon het niet helpen dan bij binnenkomst een groot industrieel gebouw te verwachten met kleine open ateliers aan weerskanten. In plaats daarvan liep ik een wit kantoorgebouw met luxe coffee corner en macbooks binnen. Mijn eerste gedachte was: waar zijn de kunstenaars? Uiteindelijk heb ik toch een kunstenares gevonden via de barista, die mij doorverwees naar het tweede kantoortje van rechts, waar ik weer werd doorverwezen naar de man achter de macbook. “Er moeten hier toch ergens kunstenaars zitten?” Ja die zaten daar ook ooit, hoorde ik later van Cecilia Rebergen. De beroepskunstenares die ik had gevonden via de man achter de macbook en later interviewde. “Ooit toen het nog een bouwval was en er nog geen espresso apparaat stond, zat ik hier ook”. Tijdens het gesprek met Cecilia kwam ik erachter dat deze verschuiving, waarbij de rauwe gebouwen voor kunstenaars worden omgetoverd in luxe espresso bars, een symbolisch beeld is voor de huidige situatie van de beroepskunstenaar in Utrecht.