Uit worden gemaakt voor landverrader, je familie die moet onderduiken en hen in het land van herkomst niet kunnen bezoeken. Dit is mijn verhaal, en dit is hoe ik denk over wat er allemaal gaande is in Turkije. Ik ben tegen onrecht. Ik ben niet bang om voor mijn mening uit te komen, ik woon immers in Nederland. Ik ben net zo Nederlands als mijn buurvrouw Roos maar ben ook net zo Turks als mijn oom Ahmet. Ik ben beide, mag dat? Of nee, ‘ik ben’ is te groot, expliciet, te gedwongen; waarom moet ik ergens bij horen? Wat maakt het uit waar ik vandaan kom? Ik heet Büsra, ben geboren in Nederland en heb Turkse roots.

Oké, dat is helder. En nu terug naar het stukje dat ik voor landverrader wordt uitgemaakt door een meerderheid van de Turkse gemeenschap. Ze noemen me een zogenaamde ‘FETÖ’cu’, oftewel een ‘Gülen aanhanger’. Ik noem mijzelf liever:‘iemand die sympathieën heeft voor het gedachtegoed van Gülen’. Fethullah Gülen, een prediker, die in tegenstelling tot vele andere islamitische geestelijken, de boodschap van tolerantie en liefde predikt. De Hizmet- beweging staat voor universele waarden, zoals educatie, solidariteit, emancipatie en democratie. Mooi toch? Maar toch worden Hizmet participanten gedemoniseerd, juist in de Turkse media en binnen de Turkse gemeenschap. De heersende politiek van Erdogan speelt daarbij een onmiskenbare rol. Hij heeft in korte tijd op een zeer succesvolle wijze een krachtig vijandbeeld gecreëerd en verspreid. Een groot deel van de Turkse bevolking is net een kudde schaapjes, die alles wat Erdogan zegt klakkeloos aanneemt. Onwetendheid is de bron van alle kwaad. Men is bang om zijn eigen mening te vormen of om het naar buiten te brengen. Voor mij bevindt Erdogan zich in het zelfde rijtje als Putin en Kim Jong- Un. Ja, dat komt heftig aan bij sommigen mensen. Maar dit is de waarheid voor mij. De populist Erdogan heeft iedereen die hem tegensprak zomaar achter de tralies gezet. In Turkije heeft populisme plaats gemaakt voor dictatorschap.

Doordat Erdogan de teugels strak in handen heeft, heeft hij de verkiezingen uit het niets naar voren gehaald, die eigenlijk gepland stonden voor november 2019. Turkije schakelt over naar een nieuwe regeringsvorm na 24 juni. De president krijgt meer macht en de positie van de premier komt min of meer te vervallen. Dit betekent in het kort dat Erdogan straks nog meer macht in handen heeft en nauwelijks meer ter verantwoording zal kunnen worden geroepen door het parlement. Een ding weet ik zeker. Ik ga niet meedoen aan die poppenkast en zal mijn stem niet uitbrengen alhoewel ik sinds dit jaar stemgerechtigd ben. Het zal mij niet verwonderen dat Erdogan ook nu weer op een magische wijze als president zal worden herkozen.

In Turkije wordt het uiten van je mening al een lange periode aan banden gelegd, na de vermeende couppoging in 2016 is het allemaal erger geworden. Honderdduizenden mensen zijn uit hun functie ontheven of ontslagen, honderden mediakanalen zijn onder dwang gesloten. Turkije is ook nog eens het land met het grootste aantal journalisten die vast zitten. Geloof het of niet, maar ik als achttienjarige student journalistiek kan op dit moment het land niet in. Of nou ja, ik kom er wel in, maar eruit komen zal een stuk moeilijker gaan. Ik sta op de zogenaamde ‘zwarte lijst’, net als mijn ouders, enkele vrienden en familieleden. Ik heb familie die zo’n drieduizend kilometer verderop moeten onderduiken omdat zij worden uitgemaakt voor landverrader. Mijn familie daar is niet in staat om het land uit te komen, een emigratiepoging werd door Turkse overheidsdiensten verhinderd. Ik heb veel Turkse vluchtelingen gesproken en elke keer als ik hun verhaal weer hoor raakt het me diep in mijn hart. De geschiedenis herhaalt zich weer, onschuldige mensen worden zoals altijd slachtoffers. Ik ben hier in Nederland. Godzijdank kan ik wel zeggen wat ik vind. Want onrecht verdwijnt niet van zelf. Zwijgen lost niets op. Je moet het aankaarten en bespreekbaar maken. Met het machtigste middel dat er is, het vrije woord, de vrije pen, mijn pen.